लग्नात भेट झाल्यावर एकमेकांच्या प्रेमात पडले हे दोघ, त्यांनतर घरातून पळून जाऊन लग्न झाल्यावर, समजले मुलगी होती त्याचीच बहीण..’

आजच्या युगात लोक त्यांची नाती आणि त्यांचे मोठेपण विसरत चालले आहेत यात काही शंका नाही. होय, कलयुगचे युग जसजसे चालू झाले आहे तसतसे नात्याची व्याख्या देखील बदलत आहे. म्हणजेच आजच्या काळामध्ये नात्याला कोणतेही मूल्य शिल्लक नाही.

आज आम्ही तुम्हाला अशीच एक बातमी सांगणार आहोत ही बातमी समजल्यानंतर तुम्हाला सुद्धा प्रेम आंधळे आहे असे म्हणण्यास भाग पाडले जाईल. विशेष म्हणजे ही कहाणी यमुना नगरची आहे. होय, यमुनानगरमध्ये ऑनर किलिंगच्या भीतीने एक जोडपं वकीलाच्या दालनात सलग चार तास टेबलाखाली लपून राहिले.

मुलीच्या घरातील बाहेर उभे होते, ज्यामुळे ते दोघेही टेबलच्या खाली लपलेले होते. अशा परिस्थितीत वकिलाने पोलि सांना बोलावून घेतले व त्यानंतर दोघांनाही कोर्टात हजर केले. विशेष म्हणजे न्या याधीशांनी त्यांना पो लिसांच्या संरक्षणाखाली सेफ हाऊसमध्ये पाठवले.

हे जाणून तुम्हाला आश्चर्य वाटेल की हे प्रेमी जोडपे पूर्वी एकमेकांचे बहीण-भाऊ होते. आता आपण असा विचार केला असेल की हे कसे घडू शकते. तसे, आपल्याला जास्त विचार करण्याची आवश्यकता नाही, कारण आम्ही आपल्याला संपूर्ण गोष्ट सांगणार आहोत.

वास्तविक गोष्ट अशी आहे की एक वर्षापूर्वी ही मुलगी आपल्या मावशीच्या घरी गेली होती आणि तितेच त्याची ओळख झाली. तेवढ्यातच हे दोघे एकमेकांच्या प्रेमात पडले आणि आपलं प्रेम दृढ करण्यासाठी ते आपल्या लग्नासाठी पळून गेले.

हे दोघे २१ जुलै रोजी घराबाहेर पडले आणि २२ जुलै रोजी दुर्गा मातांच्या मंदिरात या दोघांनी लग्न केले. तथापि, लग्नानंतर दोघांना कुटुंबाची भीती वाटत होती, कारण ते या नात्याविरूद्ध होते. अशा परिस्थितीत या दोघांनी को र्टात जाऊन संरक्षणासाठी मदत मागण्याचे ठरवले.

पण त्याच्या या हालचालीबद्दल नातेवाईकांना कळले. यामुळे घरातील लोक आधीपासूनच को र्टाच्या गेटजवळ उभे राहिले आणि त्यांचा शोध सुरू केला. त्यानंतर, प्रेमी जोडप्याने वुमेन्स हेल्प लाइन पो लिस कंट्रोलला कॉल करून मदतीसाठी विचारणा केली.

तेच पो लिस आपले कर्तव्य बजावण्यासाठी घटनास्थळी पोहचले आणि त्यानंतर त्यांना को र्टाच्या आदेशापूर्वी सुरक्षा देण्यात आली. विशेष म्हणजे पो लिस संरक्षणाखाली या प्रेमी जोडप्यास सत्र न्या यालयात हजर करण्यात आले आणि शेवटी न्या याधीशांनी त्यांना सेफ हाऊसमध्ये पाठविले.

याशिवाय माहिती आलेल्या बातमीनुसार मुलीची मावशी देवधर येथे राहते आणि मुलगा तिथे कुणाच्या लग्नाला गेला होता. फक्त याच काळात या दोघांची भेट झाली होती आणि तेव्हाच दोघेही प्रेमात पडले. तो मुलगा म्हणाला होता की ती माझ्या मावशीची मुलगी आहे किव्हा माझी बहीण आहे याची मला पूर्व कल्पना नव्हती. व त्यांनतर आम्ही एका मंदिरात जाऊन लग्न केले.

आणि त्यानंतर मला जे कळले त्यावर मी रडू लागलो. कारण ती मुलगी दुसरी तिसरी कोणी नव्हती माझ्याच एका लांबच्या मावशीची मुलगी होती. आणि ती एका नात्याने माझी बहीणच लागत होती. परंतु आता प्रेम केलं होत ते निभवायचं होत मग आम्ही आनंदाने राहायचं ठरवलं.

Leave a Reply

Your email address will not be published.